✨﷽✨

✅چرا ائمه نیز آرزوی دیدار امام زمان را داشته‌اند؟

✍️تمامی انبیا و امامان همواره در راه تحقق دین کوشیدند و در این راستا کوشش‌های پیگیر داشته و جان و مال خود را ایثار کردند و به‌اندازه‌ای در آرزوی رستگاری مردم بودند که آسایش را بر خود حرام کردند. از سویی در بشارات الهی تحقق کامل این آرزو را به دست مهدی موعود می‌دیده‌اند. اینست که در امید وصال آن آرزوی نهایی در تب و تاب بودند و مردم را به آن انتظار تشویق می‌کردند.

امام صادق می‌فرمایند: «اگر [روزگار] او را درک می‌کردم، سراسر عمر خود، به او خدمت می‌کردم».[۱] سدیر صیرفی می‌گوید: روزی من، مفضل، ابوبصیر و ابان‌بن‌تغلب وارد منزل امام صادق شدیم. دیدیم آن حضرت بر خاک نشسته و عبایی پشمین در بر کرده و بسان مادر فرزند مرده‌ای که دلش آتش گرفته، گریه می‌کند. اندوه و غم تمام چهره او را فرا گرفته، اشک چشمانش بر روی گونه‌ها غلتیده بود. چنین ترنم و نجوا می‌کرد: آقای من غیبت تو خواب از چشم من ربوده و آرامش دلم را گرفته و گرفتاری‌ام را به ابد پیوند داده است…».[۲]

?تمامی امامان در آرزوی این دیدار اشک انتظار ریخته‌اند. اشتیاقی که در ائمه معصوم ما دیده می‌شود روشنگر راهیست که نه‌تنها شیعیان، بلکه همه انسان‌ها باید برای خوشبختی و سعادت، آن راه را بروند.

? ۱.بحارالانوار ج۵۱ ص۱۴۸؛ ‌مکیال‌ المکارم ج۱ ص۱۳۷؛ ۲.همان، ص۲۵۸ ح۱۲؛ بحارالانوار ج۵۱ ص۲۱۹

【 الّلهُــمَّ عَجِّــلْ لِوَلِیِّکَــــ الْفَــرَج 】

حضرت امام صادق عليه السلام

خداوند متعال فرمود: نماز كسى را مى‌پذيرم كه:

1 ـ در مقابل عظمت من فروتنى كند.
2 ـ از خواسته‌هاى نفسانى بخاطر من خود را دور كند.
3 ـ روزش را با ياد من بپايان برد.
4 ـ بربندگانم بزرگى نفروشد.
5 ـ به گرسنه غذا دهد.
6 ـ برهنه را بپوشاند.
7 ـ به مصيبت ديده مهربانى كند.
8 ـ غريب را پناه دهد.

?بحارالانوار

?امام زمان(عج):

ظهـوری نیست مگر به اجازه خداوند متعال و آن هم پس از زمان طولانى و #قساوت_دل‌ها و فراگير شدن زمين از جور و ستم.

از حضرت رضا علیه السلام روایت شده:

هر کس داخل قبرستان مسلمین شود و این صلوات را بخواند،

خداوند متعال تا ده سال عذاب از اهل آن بردارد و اگر دو بار بخواند تا چهل سال و اگر سه بار بخواند هرگز خداوند آن قبرستان را عذاب نکند و هر کس بر سر قبر پدر و مادر بخواند چنان باشد که حقوق ایشان را اداء کرده باشد.

اَللّهَّم صَّل عَلی مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ ما دامَتِ الصَلَواتِ
وَ صَّل عَلی مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ ما دامَتِ البَرَکاتِ
وَ صَّل عَلی مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ ما دامَتِ الرَّحَمهِ
اَللّهَّم َ صَّل عَلی رُوحِ مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ فِی الاَرواحِ
وَ َصَّل عَلی جَسَدِ مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ فِی الاَجسادِ
وَ َصَّل عَلی قَبرِ مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ فِی القُبُورِ
وَ صَّل عَلی صُورَۃِ مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ فِی الصُّوَرِ
وَ صَّل عَلی تُربَهِ مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ فِی التُّرابِ
وَ صَّل عَلی نُورِ مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّدٍ فِی الاَنوارِ
بِرَحمَتِکَ یا اَرَحمَ الرّاحِمینْ

? مصباح الهدی

?امیرالمؤمنین امام علی (ع):

✨اختَصِر مِن كَلامِكَ مَا استَحسَنتَهُ؛ فَإِنَّهُ بِكَ أجمَلُ، وعَلى فَضلِكَ أدَلُّ

✨سخن نيـكو و مختصر بگو؛ زيرا اين براى تو زيباتر است و بر فضـل تو، دلالت بيشترى دارد

?غررالحكم حدیث ٢٧٣۵

‍ ‍ ? اولین منکر غیبت کیست؟!

✴️ بخش اول ✴️

? غیبت حجت الهی، از مصادیق غیب پروردگار است. غیبت حجت الهی از امت خود مسألهای نیست که صرفاً در مورد حضرت مهدی(ع) پیش آمده باشد و سابقه آن به انبیا و حجج الهی پیشین بر می‌گردد، غیبت انبیا و اولیای الهی یکی از سنت‌های رایج در میان ایشان بوده است.
از روایات بر می‌آید که بیشتر انبیای الهی، برای مدتی از امت خویش مخفی بوده اند.

?امام حسن عسکری(ع)،در روایتی «غیبت» را از علایم و ویژگی‌های پیامبران می‌داند:
؛ فرزند من همان قائم بعد از من است و همان كسى است كه داراى علائم پیغمبران یعنى طول عمر و غیبت طولانى خواهد بود.»[1]

?در این نوشتار برآنیم که دیدگاه شیخ صدوق را در مقایسه داستان سجده نکردن شیطان بر حضرت آدم(ع) و مسئله غیبت حضرت مهدی(ع) و منکران ایشان بیان کنیم.

?#ایمان_به_غیب

خدای عزوجل در آیه ٣ سوره بقره در وصف “متقین” می فرماید: «الَّذِینَ یُۆْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ یُقِیمُونَ الصَّلَوةَ وَ ممِّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُون». بنابر این آیه مبارکه متقین کسانی اند كه به غیب ایمان مىآورند، و نماز را بر پا مىدارند، و از آنچه روزی داده شده اند انفاق می کنند. تفاسیر وجوه مختلفی را به عنوان مصداق غیب در آیه مطرح کرده اند، مثلا در تفسیر مجمع البیان ۵ قول مطرح شده است[2]:
1- واجبات و محرمات و مباحات یعنى احكام.
2- قیامت و بهشت و جهنم.
3- آنچه از ناحیه خداست.
4- هر چه از علم و اطلاع مردم عادى بیرون است.
5- قرآن.

ولی روایات اهل بیت (ع) که در تفاسیر شیعی معتبر ذیل آیه آمده است ایمان به حضرت قائم (ع) و غیبت او را در تفسیر ایمان به غیب مطرح کرده و حجت غائب خدا را مصداق غیب می دانند. (چنان چه طبرسی در مجمع البیان نظر امامیه را ذیل قول ۴ آورده است)

?شیخ صدوق در برخی روایاتی را که در این باره وجود دارد آورده است:

و یحیى بن أبی القاسم می گوید: از امام صادق(ع) از معناى آیه شریفه «الم ذلِكَ الْكِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدىً لِلْمُتَّقِینَ الَّذِینَ یُۆْمِنُونَ بِالْغَیْبِ» پرسش كردم فرمودند: مقصود از متّقین، شیعه علىّ (ع)است، و مراد از غیب، حجّت غائب است و شاهد آن نیز این قول خداى تعالى است: «مىگویند چرا بر او آیهاى از جانب پروردگارش نازل نمىشود؟ بگو كه غیب از آن خداست و در انتظار باشید كه من نیز با شما از منتظرانم». پس خداى تعالى خبر داده است كه «الآیة» همان «الغیب» است و غیب هم همان حجّت است.[3]

چه از دیدهاش پنهان بود انكار كرد و آن را باور نداشت و به همان كه آشكار دید احتجاج كرد و آن تن خاكى آدم بود و منكر شد كه در پس آن چه چیز واقع شده است».[4]

? بنابراین از دیدگاه صدوق كسانیكه به حضرت مهدی (ع)در حال غیبتش ایمان داشته باشند مانند همان فرشتگانى هستند كه خداى عزوجل را در سجده بر آدم اطاعت كردند و كسانى كه در حال غیبت منكر امام غائب باشند مانند ابلیس هستند كه از سجده بر آدم سر باز زد و منکر آن شأنی شد که در ورای ظاهر خاکی حضرت آدم (ع) پنهان و مصداق غیب بود.

?پی نوشت:
[1]بحارالانوار،ج51، ص‭224،ح11
[2]مجمع البیان فی تفسیرالقرآن،ج1، ص 61
[3]صدوق،کمال الدین و تمام النعمه، ج1، ص 17